ΜΑΡΙΑ Α. ΜΙΤΛΕΤΤΟΝ

Πριν το τελείωμα του αφιερώματος στην γραφή των βραβευμένων και διακριθέντων του 4ου Πανελλήνιου Διαγωνισμού Ποίησης σας παρουσιάζουμε την Μαρία Μίτλεττον

4ος Έπαινος

ΜΑΡΙΑ Α. ΜΙΤΛΕΤΤΟΝ
( Μερικό σέβας )
Πάφος - Κύπρος


Μοναχά στην Αρετούσα


Την ώρα εκείνη της ημέρας
που έφευγες,
είδες τα σμήνη των αγουροξυπνημένων γυναικών
που αντί να σκάσουνε και να λουφάξουν
κατά το δοκούν,
κατέβαιναν από τον Μουσαλλά
βαστώντας τα σταμνιά τους
και τον χάρτη παραμάσχαλα.
Τις κοίταξες στα μάτια.
Σε καθεμιάς τις κόρες φέγγιζε η ίδια θλίψη
που κάθονταν σε όλα τα βλαστήματα.
Θλίψη κροκίσια κι αυγινή.
Πάγαιναν ολονέν τα σάρκινα τα σμήνη,
μαυριδερές αράχνες σε σχηματισμό.
Κατά το χιόνι
ή κατά τον Κάτω Κόσμο.
«Πάμε να φέρουμε αγίασμα»,
είπε κοφτά η πιο ηλικιωμένη.
Μήτε τις ρώτηξες
μήτε σου απάντησαν.
Είχες τον νου σου μοναχά στην Αρετούσα
που όλο  άσπριζε μέσα στη μαύρη ειρκτή
και μούχλιαζαν οι ρίζες των μαλλιών της.
Την πόναγες
όσο τα νέφαλα σκεπούσανε τον ουρανό
κι όλο πυκνώνανε και μεγαλώναν.
Για κείνην βγήκες απ’ το χάραμα ν’ αναλυθείς.
Την ώρα εκείνη της ημέρας,
τ’ αλλεπάλληλα τα σμήνη γυναικών,
αντί που να λουφάξουν
κατά το δοκούν,
εκείνα προχωρούσαν.
«Πάμε να φέρουμε αγίασμα»,
αντιλαλούν.
Μασώντας τη διάλεκτο τόσο πολύ
που τους επλήγιαζε τα ούλα.
Προχώρησες κι εσύ.
Στις κόρες σου εφέγγιζε η ίδια θλίψη
που κάθονταν σε όλα τα βλαστήματα.
Μα πού υπήρχε πέρασμα για τον Απάνω Κόσμο,
αναρωτήθηκες.
Και τι παράξενος και τούτος ο Δεκέμβρης
που ξημέρωσε Πέμπτην ημέρα!

ΜΑΡΙΑ Α. ΜΙΤΛΕΤΤΟΝ

Συνεχίζοντας τις αναρτήσεις σχετικά με τα ποιήματα των διακριθέντων στο 2ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης , που διοργάνωσε η Βιβλιοθήκη Σπάρτου ανταμώνουμε 
την Μαρία Α. Μίτλεττον.

2ο ΒΡΑΒΕΙΟ
ΜΑΡΙΑ Α. ΜΙΤΛΕΤΤΟΝ
(ΑΣΕΛΩΠΑ)
ΠΑΦΟΣ - ΚΥΠΡΟΣ

ΑΣΕΛΩΠΑ

Επιμένω να με λες με το βαφτιστικό μου όνομα.
Ειδικά εκείνες τις πρώτες
ορθρινές ώρες,
που με θωρείς να τρέχω
με τις τσέπες γυρισμένες ανάποδα,
άστρα και βότσαλα να κυλάνε
στο χώμα.
Μόνο αν με φωνάξεις με τ' αληθινό μου όνομα,
θα γυρίσω.

Ασελώπα είπε ο παπάς.
Και τ' όνομα αυτής Ασελώπα.
Απέναντι ένας καθρέφτης
έδειχνε τ'όνομα μου
απ' την ανάστροφη.
Και τον έσπασαν.

Ασελώπα σου συστήθηκα.
Με ρώτησες την ετυμολογία.
Άλφα στερητικό και σέλας, είπα.
Και ζω σε μια παράγκα.
Χωρίς ηλεκτρικό.
Χωρίς αποτυπώματα.
Χωρίς εξάρσεις.

Ασελώπα σου συστήθηκα.
Επέμενες να βάζεις τον τόνο στη λήγουσα
και να είναι οξεία.
Επέμενες να βάζεις τον πόνο στη λήγουσα
και να είναι οξύς.
Όπως τότε, στην εποχή του Χαλκού,
που είχαμε πρωτοσυναντηθεί
με τις Σειρήνες και την Ναυσικά
στ' ακροθαλάσσι.

Ασελώπα θα με λένε στο εξής
οι σώφρονες.
Μα οι σαλεμένοι θα ξέρουν
πως ακόμα πιστεύω στη Θάλασσα,
που τραβά από τους κόλπους της τα πολύχρωμα ψάρια
με τα γέρικα χέρια της.
Ύστερα ξεπλένει τα αίματα 
και τ' απλώνει στον ήλιο
να στεγνώσουν.
Ασελώπα θα με λένε οι γνωστικοί.
Μα οι παράφρονες θα ξέρουν 
πως ακόμα πιστεύω στις βάρκες.
Τις απόστρατες βάρκες
με τα στυφά αισχύλεια ονόματα,
που κλαίνε κάθε ημέραν το αλάτι στα χώματα,
έτσι που να κυματωθεί και να τις ξαναρπάξει.